Κείμενο-φωτογραφίες: Πάνος Γεωργιάδης
Χειμωνιάτικος Περίπατος: Στις Παστέλ Γωνιές του Notting Hill
Ο χειμώνας στο Λονδίνο έχει μια δική του, ιδιαίτερη ατμόφαιρα. Δεν είναι μόνο η παγωνιά που τρυπάει τα παλτό ή η γκρίζα ανταύγεια του ουρανού πάνω στον Τάμεση· είναι εκείνη η αίσθηση ότι η πόλη χαμηλώνει τους τόνους, καλώντας σε να ανακαλύψεις τις πιο ζεστές της γωνιές. Και δεν υπάρχει μέρος που να ακτινοβολεί περισσότερη ζεστασιά μέσα στην καρδιά του χειμώνα από το Notting Hill. Εκεί, όπου τα χρώματα των σπιτιών μοιάζουν να αψηφούν τη μουντάδα και η ατμόσφαιρα παραμένει αναλλοίωτη, σαν ένα σκηνικό που περιμένει τον πρωταγωνιστή του.
Ξεκινώντας τον περίπατο από το σταθμό του μετρό, η πρώτη ανάσα του κρύου αέρα μπλέκεται με τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ και των φρυγανισμένων κρουασάν. Το Notting Hill δεν είναι απλώς μια γειτονιά· είναι ένα μωσαϊκό εποχών. Η ιστορία του, αν και σήμερα ταυτισμένη με την πολυτέλεια, ξεκίνησε πολύ πιο ταπεινά. Τον 19ο αιώνα, η περιοχή ήταν γνωστή ως «Potteries and Piggeries», ένας τόπος γεμάτος εργαστήρια κεραμικής και χοιροστάσια, βυθισμένος στη λάσπη και τον καπνό. Χρειάστηκαν δεκαετίες και η έλευση της μποέμ διανόησης και των Καραϊβικών μεταναστών στα μέσα του 20ού αιώνα για να αποκτήσει το Notting Hill τον πολυπολιτισμικό, ζωντανό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα που το έκανε διάσημο σε όλο τον κόσμο.
Περπατώντας προς την Portobello Road, το σκηνικό αλλάζει. Η αγορά, η καρδιά αυτού του τόπου, είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Τον χειμώνα, οι πάγκοι με τις αντίκες φαίνονται ακόμα πιο γοητευτικοί κάτω από το απαλό φως των φαναριών. Ασημένια σερβίτσια που κουβαλούν ιστορίες περασμένων αιώνων, παλιά ρολόγια τσέπης που σταμάτησαν σε μια άλλη εποχή και δερματόδετα βιβλία με κιτρινισμένες σελίδες περιμένουν το βλέμμα του περαστικού. Η Portobello δεν είναι μόνο εμπόριο· είναι μια ιεροτελεστία. Οι φωνές των πωλητών, το άρωμα των μπαχαρικών από το street food και ο ήχος από τα βήματα των τουριστών πάνω στα πλακόστρωτα δημιουργούν μια μελωδία που σε κάνει να ξεχνάς το κρύο.
Γιατί όμως αυτό το μέρος μαγνητίζει τόσο πολύ; Ίσως φταίει η αρχιτεκτονική του «ζαχαρωτού». Τα βικτοριανά σπίτια, βαμμένα σε αποχρώσεις του φυστικί, του απαλού ροζ, του λεμονιού και του γαλάζιου, δημιουργούν μια αντίθεση που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Στα στενά Mews, τους παλιούς στάβλους που μετατράπηκαν σε κουκλίστικες κατοικίες, η ησυχία είναι σχεδόν απόκοσμη. Εκεί, ανάμεσα στις γλάστρες με τους χειμωνιάτικους κισσούς και τις σιδερένιες πόρτες, νιώθεις ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Είναι αυτή η «instagrammable» ομορφιά, όπως θα έλεγαν οι νεότεροι, που όμως κρύβει μέσα της μια βαθιά, αυθεντική κομψότητα.
Φυσικά, δεν μπορείς να μιλήσεις για το Notting Hill χωρίς να φέρεις στο μυαλό σου την Julia Roberts και τον Hugh Grant. Η ταινία «Μια βραδιά στο Notting Hill» χάρισε στην περιοχή μια αιώνια ρομαντική αίγλη. Αναζητώντας την περιβόητη «Μπλε Πόρτα» ή το βιβλιοπωλείο που ενέπνευσε το σενάριο, γίνεσαι κι εσύ μέρος μιας ιστορίας που λέει πως το απίθανο μπορεί να συμβεί στη γωνία του επόμενου δρόμου. Είναι εκείνη η αίσθηση του «I’m just a girl, standing in front of a boy…» που πλανιέται στον αέρα, κάνοντας κάθε ζευγάρι που περπατά χέρι-χέρι να νιώθει πρωταγωνιστής σε δικό του φιλμ.
Καθώς το σούρουπο πέφτει νωρίς, τα φώτα των σπιτιών ανάβουν ένα-ένα, ρίχνοντας χρυσές ανταύγειες στα υγρά πεζοδρόμια. Ο χειμωνιάτικος περίπατος τελειώνει ίσως σε μια μικρή παμπ με αναμμένο τζάκι, όπου η ζεστασιά του χώρου σε αγκαλιάζει σαν παλιό φίλο. Το Notting Hill δεν σε απογοητεύει ποτέ. Είναι η υπόσχεση ότι, ακόμα και στην καρδιά του βαρύ χειμώνα, η ομορφιά, το χρώμα και ο ρομαντισμός βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ανθίζουν.
Ευχαριστούμε το Mazi travel & Events
INFO BOX
Για περισσότερες πληροφορίες κάνε click στο αντίστοιχο εικονίδιο!
