Prizren.
Ένα ταξίδι στον πολιτιστικό μικρόκοσμο του Kοσσυφοπεδίου!

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί από τη Θεσσαλονίκη, με προορισμό το Κοσσυφοπέδιο, σε μια εκδρομή που το Iole Travel μας έχει αποδείξει ότι αγαπάει ιδιαίτερα. Η διαδρομή ήταν άνετη, γρήγορη και απρόσμενα όμορφη. Σίγουρα δεν χρειάζεται να ανησυχεί κάποιος για την οδήγηση κατά τη διάρκεια της διαδρομής, καθώς ένα μεγάλου μήκους σύγχρονο δίκτυο με flyovers, περνά πάνω και μέσα από τα βουνά, κάνοντας το ταξίδι πραγματικά εύκολο.

Στο εθνικό πάρκο των βουνών Σαρ κάναμε μια στάση στο ξενοδοχείο που πήρε το όνομά του από τα βουνά, για ένα ζεστό ρόφημα, απολαμβάνοντας τη θέα. Δεν είναι τυχαίο ότι η περιοχή αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς χειμερινούς προορισμούς. Τα βουνά απλώνονται νότια της Πρίζρεν και ουσιαστικά περιβάλλουν την πόλη. Όταν κατανοήσει κανείς ότι η Πρίζρεν βρίσκεται σε ένα φυσικό πέρασμα ανάμεσά τους, αντιλαμβάνεται και τη στρατηγική σημασία που είχε διαχρονικά.

Η πόλη μοιάζει με ανοιχτό μουσείο. Περπατιέται εύκολα και κάθε γωνιά της σε καλεί να σταματήσεις για να παρατηρήσεις. Πρώτα αντικρίζεις ψηλά το φρούριο της Πρίζρεν, με αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν συνεχή χρήση και κατοίκηση. Η ανάβαση είναι σύντομη και πραγματικά αξίζει, γιατί από εκεί μπορείς να απολαύσεις την υπέροχη θέα της πόλης και να καταλάβεις πόσο κομβική υπήρξε η θέση της στο πέρασμα του χρόνου.

Γεωγραφικά, η πόλη απλώνεται στους πρόποδες των βουνών, με τον ποταμό Lumbardhi να τη διασχίζει και τις γέφυρες να ενώνουν τις δύο πλευρές της. Το τζαμί Sinan Pasha σηματοδοτεί την είσοδο στην καρδιά της παλιάς πόλης, ενώ δίπλα βρίσκεται η πλατεία Shadërvan με τα παραδοσιακά καφέ και το Παλιό Παζάρι, όπου περπατήσαμε στα πλακόστρωτα σοκάκια και βρήκαμε από αναμνηστικά μέχρι τοπικά προϊόντα.

Στον Μεσαίωνα, υπό το σερβικό βασίλειο, η Πρίζρεν εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο. Από αυτή την περίοδο σώζεται η εκκλησία της Κυρίας της Λιέβισκας, στην οποία μας ξενάγησε ο Δημήτρης, Σέρβος ξεναγός και απόφοιτος Θεολογίας, και χάρη στις τοιχογραφίες και τις αφηγήσεις του, γνωρίσαμε καλύτερα την εποχή που ο ναός βρισκόταν στην ακμή του. Η εκκλησία υπήρξε τζαμί για μεγάλο διάστημα και από τον 20ό αιώνα επανήλθε στην αρχική της λειτουργία, με συνεχή έργα συντήρησης.

Η Prizren, όμως, δεν είναι μόνο το παρελθόν της. Είναι και η συνύπαρξη. Σε ένα Κόσοβο όπου η ανεξιθρησκία αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητας, οι ναοί διαφορετικών δογμάτων βρίσκονται συχνά μόλις λίγα βήματα ο ένας από τον άλλον. Έτσι, λίγο πιο δίπλα επισκεφτήκαμε και τον τεκέ των Halveti, υπενθυμίζοντας ότι εδώ συνυπάρχουν αρμονικά διαφορετικές παραδόσεις.

Σίγουρα αξίζει να δοκιμάσουν οι επισκέπτες τις γεύσεις της τοπικής κουζίνας. Εμείς διαλέξαμε ένα από τα εστιατόρια που βρίσκονται στις όχθες του ποταμού, όπου δοκιμάσαμε παραδοσιακά πιάτα και απολαύσαμε την ενέργεια της παλιάς πόλης γύρω μας.

Η Prizren δεν σταματά όμως στην ιστορία. Φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους ταινιών στην Ευρώπη, ενώ στην πόλη πραγματοποιείται και η Biennale τέχνης – δύο ακόμη λόγοι για να το επισκεφθεί κανείς κάποια στιγμή.

Στον δρόμο της επιστροφής, ο προορισμός της Πρίζρεν με είχε κερδίσει. Όπως συχνά συμβαίνει στα ταξίδια, αυτό που τελικά θυμάσαι περισσότερο είναι οι εμπειρίες που συλλέχθηκαν, δημιουργώντας την ανάμνηση που μένει. Και για εμάς, η ανάμνηση που δημιουργήθηκε άξιζε πραγματικά το ταξίδι.